می کنی اندر دلم صد دو سه صدولوله                                         تا که ازان طره مو میکنی هی سلسله  مست و خمارم کنی می بری از قافله                                         خواستنت می شود در سر من مشغله اخر سر می بری پیش کس من کله                                         عاقبت خیر نیست در پس ازار من باز به لحنی قشنگ گاه صدا می کنی                                        باز به نازی لطیف شور به پا می کنی  بازبه این چاکرت مهر و وفا می کنی                                        چون دوسه روزی گذشت جورجفا می کنی عاشق دیوانه را باز رها می کنی                                         عاقبت خیر نیست در پس ازار من  خون جگر می خورم از تو و از کار تو                                         خواسته ام تا شوم محو تو و یار تو دیده نکیرم مدام از رخ گلسار تو                                            این دل من اتشین از  تو و از نار تو باز به دستم رود ای گل من خوار تو                                         عاقبت خیر نیست در پس ازار من خسرو عجب ساکنی جامه ی رنگین بپوش                                    ساقی مجلس بشو می بده و می بنوش بانگ و هزاهز سرا جمله جهان کن خموش                                   پند بگو باز تو گرچه نگیرد به گوش باز بگویش صنم مهوش سیمسنه پوش                                         عاقبت خیر نیست در پس ازار من                                                                                   "خسرو"